سپید نامه ی 29

در گیر و دار مشغله هایت هستی نوشته های من بی مخاطب شده اند اما ظاهرا تنهایی نویسندگی را قوت میبخشد نمی دانم چقدر کار داری که حتی از روزهای کاری مدرسه هم فراتر رفته است و مرا با خاطراتم تنها گذاشته ای... طوری که باید مهربان را از زیر خروار ها خاطراتم بیرون بکشم. من نیز خود را سرگرم کارهای روزمره کرده تا شاید کم توجهی هایت کمتر آزارم دهد کاش من همان دانش آموز کوچکت بودم و تو همان دبیر مهربان آن روزها و کاش اندکی دیرتر فراموش میشدم...

+نوشته های لحظه ایه از روی دلتنگی گذرا که حتما بعدها پاک مشود هم مهربان مهربان است هم گربه گربه